Wat als je gezin jarenlang op pauze staat?

Wat gebeurt er met mensen wanneer gezinshereniging jarenlang op zich laat wachten? In het beleid wordt gezinshereniging vaak voorgesteld als een vorm van ‘passieve migratie’. Eerst moet iemand voldoende inkomen en economische zelfredzaamheid aantonen, voor een gezin herenigd kan worden. Maar hoe ziet dat beleid eruit voor de mensen die er dagelijks mee te maken krijgen?

In deze lezing neemt Pascal Debruyne het Belgische beleid rond gezinshereniging kritisch onder de loep. Op basis van onderzoek en praktijkervaring brengt hij de kloof tussen politieke retoriek en de alledaagse realiteit in beeld.

We gaan dieper in op vragen zoals:

• Wat betekent een langdurige scheiding van gezinsleden in de praktijk?
• Welke drempels ervaren mensen die gezinshereniging proberen te realiseren?
• Wat gebeurt er wanneer mensen jarenlang moeten wachten voor ze hun leven opnieuw kunnen opbouwen?
• En wat betekent dat voor hun kansen op werk, integratie en sociale mobiliteit?

We kijken bovendien naar het bredere plaatje. Gezinshereniging gaat niet alleen over migratiebeleid, maar ook over de manier waarop we kijken naar gezinnen, werk, economische zelfredzaamheid en onze welvaartsstaat. Wanneer mensen lange tijd niet kunnen werken, studeren of hun gezin kunnen opbouwen, heeft dat gevolgen die verder reiken dan hun eigen situatie.

Geen abstract beleidsverhaal, maar een lezing die laat zien wat regels betekenen in het dagelijkse leven van mensen die erdoor geraakt worden.

👉 Jij komt toch ook?